ΑΟΡΑΤΟΣ - PAUL AUSTER

ΑΟΡΑΤΟΣ - Paul Auster

Ξεκίνησα το βιβλίο με όλη την καλή διάθεση να βρω για ποιο λόγο θεωρείται μεγάλος συγγραφέας του καιρού μας. Δεν ήταν εύκολο,- τουλάχιστον εκατό σελίδες μου τις έφαγε ο εκνευρισμός και μια αγωνιώδης προσπάθεια να μπω στο ρυθμό του βιβλίου, μια και η παντελής έλλειψη διακριτικών ( πχ παύλες) στις  εναλλαγές των προσώπων έκαναν το κείμενο να μοιάζει με ατελείωτο εσωτερικό μονόλογο.
Κι όμως ήρθε η στιγμή μου, αυτή η στιγμή που το κείμενο σε αρπάζει βίαια σχεδόν και δε σ'αφήνει να πάρεις ανάσα ως το τέλος, προσδοκώντας την επόμενη αποκαλυπτική πρόταση- γιατί τι άλλο είναι οι προτάσεις που χαράζονται στη μνήμη σου από ένα βιβλίο, παρά η κρυμμένη αλήθεια που φέρεις ήδη εντός σου;

'' Οταν τελικά έφυγες κι εσύ για το κολέγιο αισθάνθηκες λες κι είχες δραπετεύσει από τη φυλακή... Τα βάζεις διαρκώς με τον εαυτό σου που δέχτηκες χρήματα από τον πατέρα σου, ο οποίος σε στηρίζει και πληρώνει τα δίδακτρά σου, έχεις όμως ανάγκη να είσαι στο κολέγιο προκειμένου να μένεις μακριά από κείνον και απ' τη μητέρα σου , και καθώς δεν έχεις δικά σου χρήματα, και καθώς ο πατέρας σου κερδίζει τόσα πολλά ώστε εσύ να μην πληροίς τις προϋποθέσεις για υποτροφία, τι επιλογές έχεις πέρα από το να υποστείς τον εξευτελισμό της διπρόσωπης στάσης σου;..''

Από τη μια αυτό , από την άλλη το τέλος με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά - το' χει ξανακάνει αυτό ο Auster- τι επιλογές έχεις πέρα από να χαραχτεί στη μνήμη σου ένα δυνατό συναίσθημα για τον πρωταγωνιστή; Μόνο που δεν είναι εύκολο να ξεκαθαρίσεις αν είναι τελικά συμπάθεια ή κάποιου είδους αποστροφή..

Αόρατος, Paul Auster, εκδόσεις Μεταίχμιο, σελ.: 320, 
Μετάφραση: Σπύρος Γιανναράς,

















  

Καραγάτσης ''Το 10''

Το ''10''.

Ατμόσφαιρα αποπνικτική έως ασφυκτική- ίσως λόγω της αφόρητης ζέστης που καίει τις σελίδες και τις ζωές των ηρώων. Άραγε θα ζούσαν κάπως αλλιώς αν δεν υπήρχε αυτή η κάψα που εξαντλούσε σώματα και αντιστάσεις;

Η ιστορία - ή μάλλον οι παράλληλες ιστορίες- διαδραματίζονται σε μια χαώδη πολυκατοικία- πρώην εργοστάσιο- που βρίσκεται στο νούμερο ''10'' της οδού Παρασάγγη. Ο τίτλος του βιβλίου ως εξαιρετικά λιτός,  δεν προοιωνίζει την πληθώρα των προσώπων που άμεσα αρχίζουν να σεργιανίζουν στα δωμάτια και τις σελίδες. Η ευκολία με την οποία ο συγγραφέας σκιαγραφεί αδρά τα πρόσωπα, με γρήγορες γεμάτες πινελιές στην αρχή , με περισσότερες λεπτομέρειες στη συνέχεια , μακάρι να χαρακτήριζε και την αντίστοιχη ικανότητά μας να συγκρατήσουμε λεπτομέρειες- ο αναγνώστης εύκολα θα χαθεί στον κυκεώνα των ονομάτων. (Εντάξει λοιπόν , παραδέχομαι ότι κάμποσες φορές ξαναγύρισα σε προηγούμενες σελίδες να βρω το χαμένο μίτο.)

Ο συγγραφέας διατηρεί συνεχώς μια εκπληκτική ευχέρεια να αναπαριστά και να ζωντανεύει τα χάρτινα πρόσωπα, έτσι που συχνά να νιώθεις ότι μυρίζεις τη μπόχα της τρώγλης της Ελενάρας ή  πνίγεσαι από τη ζέστη που αργοσαλεύει στο βασανισμένο Πειραιά. 

Όλο το έργο διαπνέεται από βαθιά εξαθλίωση. Οι γυναικείοι χαρακτήρες που βαδίζουν νομοτελειακά προς την πορνεία , σαν μια παράδοξη επιβεβαίωση του φύλου και της κοινωνικής θέσης τους, τα γυναικεία σώματα που στην επιτομή της ομορφιάς τους είναι ''καλοκρεατωμένα '', οι μικρές κοπέλες που δεν έχουν μεν ακόμη σχέση αλλά γνωρίζουν τα πάντα και ανυπομονούν να βουτηχτούν στην πράξη της θεωρίας, καθώς και οι ανδρικοί χαρακτήρες που διατηρούν τον έλεγχο -ή μήπως όχι;- της όλης κατάστασης αφήνει μια πικρή γεύση αλλά ταυτόχρονα μια βαθιά επίγνωση. Ταξίδι εκ του ασφαλούς σε έναν κόσμο διεφθαρμένο, πληγωμένο, τραγικό.